سلام.

امروز واسم یه اتفاق خیلی بد و وحشتناک افتاد.

میخوام یه چیزی بهتون بگم که الان حدودا سه سال میشه که منو خیلی آزار میده. در مورد یه پسری که خیلی اذیتم کرد.

باید برگردیم به سه سال پیش... وقتی که من اول دبیرستان بودم. شش هفت ماه از مدرسه ها گذشت. یه روز که با دوستم سحر داشتیم از مدرسه میرفتیم خونه دوتا آقا پسره لاته بی سروپا شروع کردن به تیکه انداختن ما محلشون ندادیم و رفتیم. اونام دیگه گیر ندادن. تا چند روز بعدش که سحر تو مدرسه بهم گفت که یکی از همون پسرا دیروزش تو ایستگاه اتوبوس شمارشو داده به سحر که بده به من. منم با سحر دعوام شد واسه اینکه چرا شمارشو پاره نکرد و آورد. خلاصه شماره رو پاره کردمو بهش فکر نکردم. ولی این پسره خیلی سیریش شده بود چندبار دیگه دم مدرسه اومد ولی من راهمو کج میکردمو آخرش هم راهمو عوض کردم و از یه راه دیگه مدرسه میرفتم و میومدم تا منو نبینه. ولی اون همیشه میرفت سر ایستگاه و با سحر درمورده من حرف میزد. خدا به هیچکی دوسته بد نده... این سحر هم از خداش بود که با پسره حرف بزنه. خلاصه اینکه سال تحصیلی تموم شدو من دیگه ندیدمش. تا تابستونش. وسطای تابستون بود که از شانس بدم اتفاقی دوباره دیدمش. ولی این دفعه برعکس پارسال بود. عین سگ شده بود... رفته بود آمارمو گرفته بودو فهمیده بود که من افغانیم... اومدو گفت: "سلام افغانی"... چشام گرد شدو داغ کردم... به روم نیاوردمو خودمو به کریت زدم... دوباره چرت و پرت گفت و شعر از اون بالا کفتر میاید و میخوند... خلاصه اینکه شروع کرد به مسخره کردن. به خدا قسم دارم راست میگم. من انقدر اعصابم داغون شد که نزدیک بود برم خفه اش کنم... حسابی داغ کرده بودم و سعی میکردم خودمو کنترل کنم... نمیتونستم ببینم یکی داره به کشورم وافغانی بودنم توهین میکنه و مسخره میکنه. ولی جلوی خودمو گرفتم تا یه وقت کاری یا حرفی نزنم که بعدا پشیمون شم... خداروشکر زیاد طول نکشید که با دوستش رفت... منم زدم زیر گریه... دست خودم نبود... نمیخواستم گریه کنم ولی نتونستم... سرم سیاهی میرفت و حسابی درد میکرد... ماریا(خواهرم که یه سال ازم کوچیکتره) بهم میگفت که کاره خوبی کردم که چیزی بهش نگفتم چون پسرا از اینکه دخترا اونطوری باهاشون رفتار کنن و باهاشون جروبحث کنن و سرشون داد بکشن خوششون میاد و اونم به خاطر همین اون حرفارو زدو اگه محلشون ندم و به روی خودم نیارم خسته میشن و دیگه چیزی نمیگن... راست میگفت ولی من نمیتونستم... اگه بیشتر میموندو حرف مفت میزد کنترلمو از دست میدادم... خودتونو جای من بزارین اون موقع چیکار میکردین؟؟؟

اگه پسر بودم دخلشو در میاوردم و آدمش میکردم... به بابام که نمیتونستم بگم چون اگه میفهمید خیلی عصبانی میشد و شر به پا میکرد... اگه حتی داداش هم داشتم ازم حمایت میکردو این اتفاقات نمیوفتادو حسابشو میرسید... شاید یه پسر دایی یا خاله هم میتونست کمکم کنه ولی هیچکس و نداشتم... افسوس...

دنیای دختر بودن خیلی خاکستریه...

سرتونو درد نیارم. رفتم خونه به مامانم گفتم.ولی چه فایده؟ مامانم که کاری نمیتونست بکنه نه شمارشو داشتم نه اسمشو میدونستم نه تو این محله ها زندگی میکرد که مامانم با خودش یا مامانش صحبت میکرد و آدمشون میکرد...خلاصه خداروشکر دیگه ندیدمش... تا وقتی که مدرسه ها شروع شدو من شدم دوم دبیرستان... بازم بعضی اوقات دم مدرسه میدیدمش... ولی خیلی کم شاید هر دوماه یه بار میومد... هر بار هم منو میدید چرت و پرت میگفت ولی من با اینکه خیلی میسوختم ولی هیچی نمیگفتم و محلش نمیدادم...

میخواستم شمارشو پیدا کنمو بدم به یکی از هم وطنی ها که پدرشو دربیاره ولی بعد پشیمون شدم... نمیخواستم کسی تو دردسر بیوفته...

پارسال هم گذشت دیگه ندیدمش و یادم رفته بود که چقد با حرفاش اذیتم کرد...

تا امروز...

امروز ماریا مدرسه نیومد و من با دوستم شیما اومدم خونه...

تو راه دوباره دیدمش... داشتیم از پارک رد میشدیم که اونجا بود... تندتر راه رفتم که از اونجا دور شیم...متاسفانه اومد و دوباره شروع کردبه چرت و پرت گفتن ولی اینبار خیلی بدتر بود... بهم مبگفت که "چرا تو مثل افغانیا نیستی؟" میگفت که "شما افغانیا کاره دیگه ای به جز حمالی و بنایی بلد نیستین؟ کلفتی هم بلدین دیگه؟ به همشهریات میگی بیان خونمونو یه دست بکشن؟ خودت میای خونمون؟" میگفت" یه دختره افغانی واسم جور میکنی که... خیلی حرف زشتی زد... دیگه تحملم تموم شد نتونستم جلوی خودمو بگیرم زدم به سیم آخر و واستادمو برگشتم طرفش و بلند داد زدم و گفتم" خفه میشی یا بیام خفت کنم مرتیکه ی عوضی" گفت"چه عجب خانوم افتخار دادنو جوابه مارو بعد چندسال دادن. بیا خفم کن به غیرتت بلاخره بر خورد؟" رفتم جلو و با عصبانیت گفتم" من افتخار میکنم که افغانیم. تو برو سرتو به سنگ بزن که آبروی هر چی ایرانی بودو بردی عقب مونده" دیگه صدام داشت میلرزید بغضم داشت منفجر میشد یه زره جروبحث کردیم و شیما هم کم نیاوردو هوامو داشت. یه هو به خودم اومدم و دیدم که دارم با بغض و گریه با یه پسره عوضی دعوا میکنم. محکم با جلوی کفشم زدم به ساق پاش که دولا شد... تا اومد عکس العمل نشون بده شیما دستم و کشید و بردم اونطرفتر... بعد یه پسره دیگه که فکر کنم دوستش بود دستشو گرفت و گفت که "من با علی حرف میزنم و نمیزارم دیگه مزاحمتون شه الان برین" شیما هم دستمو کشید و از پارک بردم بیرون... حالم خیلی بد بود و تند رفتم خونه و به مامانم همه چیو گفتم. خصوصیات پسررو ازم پرسید و رفت پارک تا اگر پیداش کرد حالشو جا بیاره ولی پیداش نکرد... خواست به بابام بگه ولی نزاشتم... نمیخواستم بابام قاطی کنه و کاری کنه... بعدش اومدم تو اتاقمو خودمو با گریه و درددل با شما تفریبا خالی کردم.

اینم از امروزه من...

الان داره بارون میاد

یه حاله خیلی بدی دارم.

خداروشکر که شمارو دارم و میتونم باهاتون درددل کنم و هرچی دلم خواست بگم

سه سال شده که داره اذیتم میکنه ولی هیچکدوم به اندازه ی امروز شکنجه آور نبود... آخه چرا خسته نشد؟؟؟ مگه قرار نبود ما چیزی بهش نگیم و اونم خسته شه و تمومش کنه؟ پس چی شد؟

خیلی حرف زدم

مرسی گوش به حرفام دادین

بچه ها هیچوقت دل یه دخترو با این حرفا یا چیزایی مثل این نشکونین... خیلی بده... آدم داغون میشه...

واسم دعا کنین دیگه این پسره س بی شخصیت مزاحمم نشه...........................

آتش فریاد رو با آب سکوت خاموش کنین

بای تا های